Kampioen ver plassen, dat wil je toch niet zijn…?

kpverplOnlangs speelde de discussie dat het salaris van een zekere meneer Hamers van €2.000.000,- naar €3.000.000,- verhoogd zou moeten worden. De voorzitter van de RvC, Jeroen van der Veer, vond toch echt dat dit nodig was wil je je meten met de grote jongens in de wereld. Het was bijna komisch om te zien hoe hij achteraf verklaarde dat hij toch écht niet had verwacht dat dit maatschappelijke onrust zou veroorzaken… Hoe groot kan je ego zijn en hoever kun je van de werkelijkheid af staan?

Dit deed me denken aan een boek dat ik enkele maanden geleden van een collega had gekregen. Hij zei: “Marcel, dit moet je écht lezen”. Het was een dikke pil van 438 bladzijden. Er stond op ‘De Prooi’ en was geschreven door onderzoeksjournalist Jeroen Smit. Ik had er reeds veel over gehoord maar heb toch alle moed moeten verzamelen om het op mijn nachtkastje te leggen.

Er was ooit eens een Nederlandse bank, een jaar of 10 geleden, die wilde een wereldspeler worden en ook met de grote jongens meedoen zoals meneer Hamers nu. Al bladerend en mij voortslepend door de tekst steeg mijn verbazing met iedere bladzijde. Ik dacht als de helft waar is van hetgeen ik hier lees zou Steven Spielberg een fantastisch Hollywood script hebben.

Bij iedere nieuwe vacature binnen het directieteam werd er weer een kopie van de kopie benoemd, met ook nog eens een zeer hoog apenrots-gehalte. Al vechtend en rollend ging men door de bestuurskamer, totaal losgeslagen van de organisatie. Men had geen enkele binding meer met de werkvloer, maar zelfs dát had men niet in de gaten. Dat de hardwerkende en geplaagde medewerkers op die werkvloer de brandjes bij de klanten moesten blussen die de alfamannetjes bovenin veroorzaakten, drong niet tot hun door. De duurste adviesbureaus die er waren werden met grote regelmaat ingevlogen. Het mocht wat kosten. Nieuwe missies, visies en strategieën werden verzonnen. Brainstormsessies werden in de woestijn van Afrika gehouden, zodat men in het denkproces los kon komen van de dagelijkse praktijk. ‘Ja’, dacht ik, ‘dat loskomen is hen goed gelukt’.

Helaas volgde de ene reorganisatie op de andere.  Maar de alfamannetjes gingen gewoon door met hun onderlinge wedstrijd wie binnen de directie kampioen ver plassen kon worden. Begrijpelijk toch? Waarom zou je naar je eigen mensen luisteren op de werkvloer, die hebben er toch geen verstand van? En als er dan al een broedermoord werd verricht waarbij iemand op het altaar geslachtofferd werd, kwam er een royale, financiële pleister overheen waar een doorsnee gezin 20 jaar van kan leven.

Het bedrijf fietste met open ogen regelrecht de afgrond in en niemand was in staat aan de handrem te trekken. Zoveel kennis en kunde en zo weinig realiteitszin, hoe kon het?

Nu een aantal jaren na dit debacle had ik even gedacht dat men geleerd had van al het geblunder en de ophef in die tijd. Helaas werd ik bij het lezen van de laatste pagina’s ruw uit mijn droom wakker geschud toen meneer Jeroen van der Veer vond dat hun bedrijf toch wel echt dit soort toppers verdiende…

Ja, waarom zouden leidinggevenden ook naar hun mensen luisteren? Als je kampioen ver plassen wil worden moet je wel stevige keuzes maken… toch? En luisteren naar anderen, och waarom…

1 Reactie

  1. Meer vrouwen in de top zorgt er letterlijk en figuurlijk voor dat er niet ver geplast wordt.