“Hij is aanbevolen door een bekende van mij.”

asspuzIk mag toch veronderstellen dat niemand op zo’n advies blind gaat. Natuurlijk ga je met die sollicitant een gesprek aan. Maar hoe objectief ben jij nog als een goede bekende van jou zegt dat die persoon perfect functioneerde in zijn huidige/vorige baan? Zou het kunnen zijn dat je het gesprek ‘gekleurd’ ingaat?

“Hoe bestaat het dat je een goed beeld krijgt van een sollicitant, zonder dat je hem/haar gesproken hebt?” Dat was mijn reactie toen ik voor het eerst hoorde van online assessments. En wellicht was toen - ik spreek over 1991 – die opmerking wel gerechtvaardigd. Maar de organisaties die toen met online assessments bezig waren realiseerden zich helemaal niet dat ze ver voor de troepen uit liepen. Zij waren toen al bezig met het creëren van ‘big data’. Al die verzamelde digitale informatie maakt het nu mogelijk om gedrag te voorspellen, door a. het analyseren vooraf van mensen in bepaalde functies, b. hun ontwikkelingen te volgen gedurende hun loopbaan, c. naderhand de voorspellingen te verifiëren en d. dit alles gedurende meer dan 25 jaar te verzamelen. Je herkent heel sterk bepaalde patronen waarmee je toekomstgericht kunt werken. Dit is de basis waarop je kunt onderzoeken of iemand ‘agile’ genoeg is. Dus behendig genoeg om nieuw gedrag te ontwikkelen in een veranderende organisatie, ook in de toekomst.

En uiteraard is het belangrijk te weten of iemand de (kern)competenties heeft om zijn werk te kunnen doen, maar ook of hij past bij jou en jouw medewerkers.

Hoe objectief jij ook denkt te zijn, niemand is objectiever dan een online onderzoek met waardes opgebouwd in meer dan 25 jaar. Als het advies negatief is hoef ik je niet voor te rekenen dat zo’n wetenschappelijk onderbouwd onderzoek van een paar honderd euro z’n geld meer dan waard is. Maar heb je wel eens berekend wat het jou kost als je een goede sollicitant laat lopen omdat jouw (subjectieve) gevoel niet goed was?

Rob Lammers

 

 

 

 

 

 

 

Nog geen reacties.