Het bedrijfsfeestje van je partner…

bedrfstIedereen heeft het wel eens meegemaakt. Je partner komt thuis en heeft een uitnodiging bij zich voor het jaarlijkse feestje van de zaak. Hiep hiep hoera. Je weet dat het eraan komt maar wil er liever niet aan denken. Wat een ramp vorig jaar. Vanwege het 50 jarig jubileum van de zaak, was er zelfs een middag- én avondprogramma. Was dat boffen! Je kende niemand in de hele zaal. Je had door het jaar heen namen en anekdotes gehoord, maar zo live was het toch allemaal niet zo spectaculair. De beelden van die collega’s kwamen in de verste verte niet overeen met de sterke verhalen die je bij het avondeten thuis zo vaak te horen had gekregen. Je herinnert je nog dat ook de levensgezellen c.q. mede-lotgenoten van jouw partners collega’s die avond, eenzelfde lijdensweg moesten doorstaan. Af en toe leek het zelfs alsof er een blik van verstandhouding uitgewisseld werd met hen.

Je herinnert je nog als de dag van gisteren die dominante collega, afdelingschef of zoiets. Hij moest altijd uitdagingen en moeilijke dingen hebben. Het was meer het Arnold Schwarzenegger type. Alleen maar te pleasen met een gesprek op hoofdlijnen waarbij ook direct een conclusie getrokken moest worden. Het gesprek moest immers wel efficiënt gevoerd worden. Geen wonder dat hij direct in een felle discussie gewikkeld was met zijn tegenpool. De collega van de afdeling HR, meer zo’n Arie Boomsma type. Deze ging meer voor de relatie, rustig rationeel benaderen, vriendschappelijk en gemoedelijk. Ja je weet het nog, hilarisch genoeg zaten ze al na 5 regels in elkaars irritatie zone. Maar goed dat de collega van de boekhouding nog even bijsprong, zo’n type als Geert Jan Knoops, altijd correct, zeer secuur. Een rots in de branding, ja die van de boekhouding, daar kon je deze scheidsrechterrol wel aan toevertrouwen. Alleen toen die spring-in-het-veld van de catering erbij kwam, werd het Geert Jan Knoops ook teveel. De uitbundige vrolijkheid van de catering collega maakte toch wel een vermoeiende indruk op hem en hij maakte bovendien zijn verhaal ook maar zelden af. Hij had toch wel een hoog Paul de Leeuw gehalte.

Als je zo terugdenkt aan vorig jaar, was het eigenlijk toch een interessante avond. Dat artikel dat je de dag ervoor toevallig bij de kapper gelezen had over die DISC methodiek, was toch wel handig op zo’n feestje. Je zag ineens mensen in verschillende kleuren rondlopen Rood, Geel, Groen en Blauw… wisten ze nu zelf maar welke kleur ze hadden en hoe ze vervolgens met elkaar konden communiceren. Dan zou het maandag op de zaak in ieder geval een stuk gemakkelijk gaan…

Nog geen reacties.