Kleren maken de man… of niet?

We kennen allemaal wel eens het dilemma als je naar een chique zakelijke bijeenkomst gaat. Past de stropdas bij het shirt? Komt de kleur van het ceintuur overeen met de kleur van de schoenen? Voor de dames is het leven ook al niet veel gemakkelijker met tal van gekleurde handtassen. De vele pumps met half hoge en hoge hak, streepjesmotief en tijgerprint en dit alles in de mooie nieuwe inloop kast.
Dan nog niet gesproken over de 4-kleuren brillen van de Hema á € 6,75 die je kunt mooi kunt combineren met de diverse zijden blouses gekocht tijdens de laatste vakantie in Italië. Doel van deze serieuze, maar wel vermoeiende exercitie is immers dat je niet overdressed, maar zeker niet underdressed binnen wil komen. Stel je voor!

Alhoewel er ook ondernemers zijn die van dit laatste weer hun handelsmerk gemaakt hebben. Zo zat ik een tijd geleden bij een seminar te luisteren naar Floris van Bommel. Jawel, de jongste telg uit de Van Bommelschoenen dynastie. Een leuk, enthousiast en onderhoudend verhaal over het wel en wee van hun schoenenimperium. Floris zelf was van het type no nonsens. Hij stond vol vuur en overgave op het podium in een afgewassen T-shirt en vale spijkerbroek. Hij vertelde de zaal dat hij zich hier comfortabel in voelde en zo ook nog eens beter het accent viel op... ja wel hoor, zijn strak gepoetste, meedogenloos blinkende maatwerkschoenen uit de laatste Van Bommel collectie. Goed over het contrast en dus over de marketing nagedacht kennelijk. Maar deze excentrieke uitdossing zal voor velen van ons toch een brug te ver zijn. Dan toch maar liever overdressed.

Zo heeft de huidige zogenaamde XY generatie het toch maar een stuk gemakkelijker! Ze groeien horizontaal op de bank, hebben weliswaar een lichte vergroeiing in de linkerhand, ter grootte van een IPhone 6 en vertonen de eerste tekenen van een naderende nekhernia doordat ze de hele dag met gebogen hoofd op dat schermpje naar beneden kijken. Maar een probleem met kleding en presentatie hebben ze niet. Kleren maken de man… nooit van gehoord. Ze trekken gewoon iets uit de kast waarvan ze zelf niet weten wie het erin heeft gelegd. Het past, zal wel van zijn broer zijn en die is toch niet thuis. Zo ook laatst mijn zoon. Er lag in de wasmand een spijkerbroek waarvan ik dacht dat hij die bij het sleutelen aan zijn brommer gedragen had, goh wat was die broek stuk. Overal grote scheuren van wel meer dan 10 cm breed. Vreemd die dingen gingen bij ons thuis vroeger meteen de prullenbak in. Maar, had ik laatst op tv ook niet gezien dat Wendy van Dijk zo’n ding aanhad bij de Voice Kids? Vreemde wereld. Mijn zoon vroeg enigszins ontstemd waarom zijn spijkerbroek nog niet gestreken was. Ik antwoordde: “… Hoezo strijken, er zitten vijf grote scheuren aan de voorkant en twee aan de achterkant. Hoezo strijken?” De energiespiraal bij hem begon te stijgen. “Pap, ik kan toch geen broek aandoen die niet gestreken is. Wat moeten mijn vrienden daarvan zeggen!” Ik probeerde nog krampachtig een zinvol verweer te formuleren maar hij had het antwoord al klaar… “Jij zegt toch altijd …kleren maken de man… nou hup dan, strijken dat ding”.

Ik neem aan dat jij dit soort situaties niet herkent?

Gelukkig, dan hoef je je alleen maar zorgen te maken over je eigen jasje – dasje en misschien wel overdressed naar de receptie.

Nog geen reacties.